ЕВАНГЕЛЛЕ
Мц 1, 18–24
Езус будзе народжаны з Марыі, заручанай з Юзафам, патомкам Давіда
+ Чытанне святога Евангелля паводле Мацвея.
Такім было нараджэнне Езуса Хрыста: пасля заручынаў Маці Ягонай Марыі з Юзафам, перш чым пачалі жыць разам, яна зачала ад Духа Святога. Юзаф жа, муж яе, будучы справядлівым і не хочучы зняславіць Яе, хацеў патаемна адпусціць Яе.
Калі ён надумаў гэта, вось анёл Пана з’явіўся яму ў сне і сказаў: Юзэфе, сыне Давіда! Не бойся прыняць Марыю, жонку тваю, бо тое, што нарадзілася ў ёй, ёсць ад Духа Святога. Яна ж народзіць Сына, і дасі Яму імя Езус, бо Ён збавіць народ свой ад ягоных грахоў.
А ўсё гэта сталася, каб збылося сказанае Панам праз прарока, які кажа: Вось Дзева зачне і народзіць Сына, і дадуць Яму імя Эммануэль, што азначае «з намі Бог».
Абудзіўшыся ад сну, Юзаф зрабіў, як загадаў яму анёл Пана, і прыняў жонку сваю.
Гэта слова Пана.
Мэтай прыйсця Ісуса Хрыста на свет як Збаўцы ў зямным сэнсе азначае — не панаванне, але выратаванне ці аздараўленне чалавека ад нявер’я і граху. Усялякае аздараўленне пачынаецца з кораня чалавечай хваробы — граху. Лац. слова «radix» — карані — азначае, што мы хочам пачаць радыкальнае аздараўленне, якое павінна быць дасканалым, экстрэмальным і безумоўным. Усё гэта аздараўленне мы павінны пачаць з карня, ад самых фундаментаў яго паўстання. Хоць гэта доўгі і цяжкі працэс, аднак гэта пачатак кампенсавацыі таго, што ўжо здаўна назбіралася.
Каб атрымаць гэтую ласку, мы павінны пазбавіцца ад усялякага страху, які можа прывесці нас да роспачы. Усялякае аздараўленне чалавека магчыма толькі праз пяшчотную любоў, якая зразумее і прыме чалавека. А ўсялякі гвалт, страх і сіла ствараюць перашкоды і перашкаджаюць чалавечаму сэрцу звярнуцца да Бога. Гэтак жа і з зламаным дрэвам і паранёнай жывёлай, якія шчаслівыя, калі пра іх клапоцяцца клапатлівыя людзі, так і пра нашае шчасце, якім з’яўляецца сам Ісус. Бог клапоціцца пра кожнага чалавека, бо Ён дазволіў яму жыць на зямлі. Кожны чалавек мае патрэбу ў пяшчотнай клопаце і любові ад самых першых вытокаў свайго існавання.
Хрыстос, які стаў чалавекам, меў такую ж самую патрэбу, калі Яму адмовілі прытулку ў Віфлееме, так і сёння Яму адмаўляюць адпаведнага месца. Тое ж самае працягваецца і па сённяшні дзень. У сям’і і ў свеце адмаўляюць міру і любові, павагі і дабрыні. Аднак жа там, дзе няма Бога — у свеце ці ў сям’і, — чалавецтва становіцца бесчалавечным. Там узводзяцца бар’еры і ўмацоўваецца несправядлівасць. Замест прымірэння — гвалт; замест клопату — ракеты. Бо сапраўдная праблема — духоўная засуха, адсутнасць унутранай радасці і пачуцця будучыні. І ў пэўным моманце мы падобныя да дзікага дрэва. А сёння ёсць такая магчымасць сказаць: «Прыйдзіце да мяне, я чакаю вас усім сваім сэрцам!»
Дарагія вернікі! Праз некалькі дзён наступіць Святы вечар. Гэта асаблівая магчымасць паказаць адзін аднаму сваю сапраўдную, Божую любоў. Мы хочам быць здаровымі і шчаслівымі на святы, таму адчынім свае сэрцы, свае ўнутраныя дзверы, і мы атрымаем аздараўленне для нашага жыцця. Калі ў гісторыі нашых продкаў не было ні тэлефонаў, ні інтэрнэту, адзін мужчына атрымаў калядную паштоўку, на якой было напісана ўсяго тры словы: «Не праспі святы!» Не прапусціце сваю ўнікальную магчымасць сустрэцца з Хрыстом у таямніцы Яго нараджэння. Падрыхтуйце годнае месца для Дзіцяці. Бо Ён хоча нарадзіцца ў маім і тваім таксама сэрцы.