ЕВАНГЕЛЛЕ (клікніце каб раскрыць)
(Лк 24, 13–35)
Пазналі Яго ў ламанні хлеба
+ Чытанне святога Евангелля паводле Лукі.
Вось двое вучняў Езуса ішлі ў вёску, званую Эмаус, якая знаходзілася ў шасцідзесяці стадыях ад Ерузалема. І размаўлялі паміж сабою пра ўсё тое, што адбылося. І калі яны размаўлялі і разважалі між сабою, сам Езус наблізіўся ды ішоў разам з імі. Але вочы іх былі стрыманыя, таму не пазналі Яго.
І Ён сказаў ім: Пра што гэта вы размаўляеце паміж сабою? І яны спыніліся, поўныя смутку. Адказваючы, адзін з іх, па імені Кляоп, сказаў Яму: Ты, напэўна, адзіны, хто жыве ў Ерузалеме і не ведае, што ў гэтыя дні там сталася. І спытаў у іх: Што?
Яны сказалі Яму: Тое, што сталася з Езусам з Назарэту, які быў прарокам магутным у чынах і ў слове перад Богам і ўсім народам; як першасвятары і правадыры нашыя выдалі Яго на смерць і ўкрыжавалі. А мы спадзяваліся, што Ён той, хто павінен вызваліць Ізраэль. Цяпер жа пасля ўсяго гэтага мінае ўжо трэці дзень, як гэта сталася. Але і некаторыя з нашых жанчын здзівілі нас. Яны былі на досвітку каля магілы, але не знайшлі цела Ягонага. Прыйшлі і сказалі, што бачылі анёлаў, якія з’явіліся ім і паведамілі, што Ён жывы. І пайшлі некаторыя з нашых да магілы, і засталі ўсё так, як казалі жанчыны, але Яго не бачылі.
Тады Ён сказаў ім: О, неразумныя і марудныя сэрцам, каб паверыць усяму, што казалі прарокі! Ці ж не трэба было Месіі цярпець усё гэта, каб увайсці ў сваю славу? І пачаўшы ад Майсея і ад усіх прарокаў, растлумачыў ім тое, што ва ўсім Пісанні датычыла Яго.
І наблізіліся яны да вёскі, куды ішлі, і Ён зрабіў выгляд, што хоча ісці далей. Але яны настойвалі, кажучы: Застанься з намі, бо ўжо вечарэе, і дзень мінае. І Ён увайшоў, каб застацца з імі. Калі сядзеў з імі за сталом, узяў хлеб, благаславіў яго, паламаў і даў ім. І тады адкрыліся іхнія вочы, і яны пазналі Яго. Але Ён стаўся нябачным для іх. І яны сказалі адзін аднаму: Ці ж не палала ў нас сэрца нашае, калі Ён размаўляў з намі ў дарозе і тлумачыў нам Пісанне?
І ў тую самую гадзіну яны ўсталі і вярнуліся ў Ерузалем, і знайшлі сабраных Адзінаццаць і тых, хто быў з імі, якія казалі ім: Пан сапраўды ўваскрос і з’явіўся Сымону. І яны расказалі пра тое, што здарылася ў дарозе, і як пазналі Яго ў ламанні хлеба.
Гэта слова Пана.
Благаслаўлю Пана, які даў мне розум… (Пс 16, 7)
Двое вучняў ішлі ў Эмаус і неслі ў сэрцах смутак, бо не здарылася вызвалення Ізраэля, аб якім яны так марылі (пар. Лк 24, 21). Яны прагнулі палітычнага вызвалення сваёй зямлі і ўсяго таго, што прадугледжвала рэалізацыя тагачаснай юдэйскай месіянскай ідэі. Не будзем, аднак, спяшацца папракаць вучняў за тое, што яны падзялялі настроі свайго часу і не ўспрымалі асобу Езуса праз прызму палажэнняў Катэхізіса Каталіцкага Касцёла. Даруем ім, бо на гэта яшчэ не прыйшоў час і нават да дня Пяцідзесятніцы крыху заставалася пачакаць. А вось, за што гэтых дваіх сапраўды можна папракнуць, дык гэта за адсутнасць цярплівасці. Месіянская ідэя старажытнага Ізраэля надавала ёй вялікую ролю. Вучні ж здаліся і апусцілі рукі занадта хутка.
Адсутнасць цярплівасці моцна перашкаджае ў жыцці. Нецярплівы чалавек паддаецца эмоцыям і губляе здольнасць цвяроза мыслець, адэкватна глядзець на гэты свет і самога сябе. Ад нецярплівасці губляецца розум. Таму не дзіўна, што першая характарыстыка, якую вучні пачулі ў свой адрас ад таямнічага спадарожніка, была: “О, неразумныя!”.
І таму, “пачаўшы ад Майсея і ад усіх прарокаў”, трэба было ўсё нанова паскладваць у галаве. Трэба было з дапамогай Іншага зноў узяць сябе ў рукі і распаліць сэрца. Трэба было апынуцца разам за сталом і бачыць знак ламання хлеба. Многія аўтары кажуць, што там, у Эмаусе, адбылася Эўхарыстыя. Так, Божая любоў асвятліла цемру ў душах і сагрэла сэрцы. А ўрэшце – вучні сталі разумець! Па-новаму разумець!
P.S. Сваю дарогу ў Эмаус праходзіць у жыцці так ці інакш кожны з нас. Няхай зварот да досведу тых, хто ўжо па ёй хадзіў, дапаможа нам.