Сёння мы разважаем пра Пятра. Гэта эмблематычная постаць, вялікі сведка і вучыцель веры, але таксама чалавек з плоці і крыві з усімі сваімі перавагамі і слабасцямі, як кожны з нас. Мы павінны быць удзячныя евангелістам за такое рэалістычнае прадстаўленне першых паслядоўнікаў Езуса. Пётр, той, хто складае кранальнае веравызнанне, як мы чытаем у Евангеллі XXXI Нядзелі, заслугоўвае сапраўднага захаплення Езуса і абяцання найвышэйшага аўтарытэту ў Касцёле (параўн. Мц 16, 16–19). Атрымлівае ён і суровы дакор, бо на шляху веры яму яшчэ многаму трэба навучыцца: «Адступі ад Мяне, сатана! Ты Мне спакусай, бо думаеш не па-Божаму, а па-чалавечы» (Мц 16, 23).
Пачуццё гэтага напаміну Езуса адносна Пятра з’яўляецца для нас, хрысціян, добрай нагодай зрабіць рахунак сумлення. Ці сапраўды мы верныя навуцы Езуса, так што сапраўды думаем па-Божаму, ці, наадварот, прыпасоўваемся да крытэрыяў гэтага свету? На працягу ўсёй гісторыі сыны Касцёла ўпадалі ў мысленне паводле свету, у апора на матэрыяльныя даброты, у пошук палітычнай улады або сацыяльнага прэстыжу; і часта нас больш прыцягвала зацікаўленне светам, чым дух Евангелля. Перад тварам гэтых фактаў вяртаецца пытанне: «Якая ж карысць чалавеку з таго, што ён здабудзе ўвесь свет, але загубіць сваю душу?» (Мц 16, 26).
Калі Езус ужо ўсё нам растлумачыў, Ён вучыць нас, што значыць думаць па-Божаму: любіць так, каб гэта азначала адмову ад сябе дзеля дабра іншага. Менавіта таму наступленне за Хрыстом праходзіць праз Крыж. Гэта прывабнае наступленне, бо «Хто мае побач з сабой такога добрага сябра, такога добрага правадыра, які першы выставіў сябе на мукі, той усё зможа вытрываць. Гэты сапраўдны сябра падтрымлівае, духу дадае і ніколі не падвядзе!» (Святая Тэрэза з Авілы). І…, паколькі Крыж з’яўляецца знакам сапраўднай любові, ён ёсць святлом і знакам збаўлення.