У свеце, поўным раздражняльнікаў і інфармацыі, лёгка заглушыць тое, што сапраўды важна. Праўда бывае нязручнай – пра свет, пра іншых, але таксама пра нас саміх. Часта мы адварочваем ад яе позірк, бо яна патрабуе спынення і зменаў. А Бог хоча быць цяперашнім менавіта ў гэтай штодзённасці – у падзеях, якія ты перажываеш кожны дзень. Спыніся і спытай: ці запрашаеш Яго да таго, што адбываецца ў тваім жыцці? Ці размаўляеш з Ім пра тое, што бачыш і чаго перажываеш?
Без адносін з Богам лёгка ўвайсці ў лад мыслення, калі адчуваеш сябе пакінутым толькі на самога сябе. З’яўляецца напружанне, параўнанне з іншымі, непакой. Чалавек пачынае шукаць пацверджанне сваёй каштоўнасці звонку. А між тым ты – нешта большае: цябе хочуць і цябе любяць. Паспрабуй убачыць, якая пастава дамінуе сёння ў табе. Ці бліжэй табе да даверу, ці хутчэй да страху і кантролю?
Пазнаванне Бога не адбываецца праз самія думкі, але праз сустрэчу – праз слуханне Яго слова і знаходжанне каля Яго. Гэта змяняе погляд, упарадкоўвае сэрца, даруе спакой. Вярніся да слоў Езуса і паспрабуй пачуць іх так, быццам яны скіраваныя непасрэдна да цябе. Што ў іх для цябе найбольш важнае?
Напрыканцы скажы Яму проста:
Ойча, дапамажы мне цябе пазнаваць і прымаць Тваю любоў. Вучы мяне жыць як таго, хто сапраўды з’яўляецца Тваім дзіцем.